«ժառանգության» կտակը

Գուցե բանականության կամ քացաքագիտության տեսանկյունից պարադոքսալ, նույնիսկ հակագիտական հնչի, բայց Րաֆֆի Հովհաննիսյանի «ժառանգությունը» կպահպաներ քաղաքական միասնականությունն ու գուցե որոշ ժամանակ մնար քաղաքական դաշտում, եթե ոչինչ չանելու որոշում կայացներ, այսինքն` չմասնակցեր ընտրություններին:

Ինձ բացարձակապես չի հետաքրքրում հարցի իրավական կողմը, երբ որոշ «ժառանգականներ» վիճարկում են ՕՐՕ դաշինքին միանալու կուսակցության ղեկավար մարմնի որոշման լեգիտիմությունը: «ժառանգությունում» մահաբեր քաղաքական ճգնաժամ է. Րաֆֆին քաղաքական կտակ է կազմել, որը երաշխավորում է մանդատ Արմեն Մարտիրոսյանի համար (Րաֆֆին գուցե բարոյական կամ այլ պարտավորություն ունի Արմենի առջև), մեկ էլ` իր հնարավորինս գեղեցիկ հեռացումը քաղաքականությունից (այս անգամ` Րաֆֆիին ցուցակի 11-րդ համար տարավ ոչ թե էպոտաժը, այլ հենց այս հաշվարկը):

Ակամայից հիշեցի հանճարեղ գրողին` իր «ափսոս էր էրեխեն» թևավոր արտահայտությամբ: Բայց դե, «Ժառանգության» պարագայում` քաղաքական մահվան գործընթացը մեկնարկել էր չորս տարի առաջ ու մի օր պետք է ունենար իր տրամաբանական ավարտը:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ